Ansible dla serwerów Linux: konfiguracja jako kod w repozytorium

Ansible opłaca się przede wszystkim w takich sytuacjach:

• Serwery skonfigurowano ręcznie, a ich konfiguracja istnieje tylko na samych serwerach.
• Nikt nie wie dokładnie, co ostatnio zmieniono i dlaczego.
• Środowisko testowe różni się od produkcji, a błędy wychodzą dopiero na produkcji.
• Nowy administrator długo poznaje serwery, zanim może samodzielnie pracować.

Ręcznych zmian w praktyce nikt nie zapisuje, więc po kilku miesiącach nikt nie wie, co i na którym serwerze zmieniono, a wiedza o konfiguracji zanika. Z Ansible każda zmiana przechodzi przez repozytorium i zostaje tam zapisana jako commit z datą, autorem i opisem, a każdy szczegół konfiguracji jest udokumentowany i odtwarzalny. Przy pojedynczym serwerze, który rzadko się zmienia, nakład często się nie opłaca. Wtedy wystarczą dobra dokumentacja i runbook.

Przebieg Ansible zmienia tylko to, co odbiega od opisanego stanu, a drugi przebieg zaraz po nim nie zgłasza już zmian. Jeśli ktoś ręcznie zmienił opisane ustawienie, następny przebieg pokaże różnicę i przywróci opisany stan. Nowe role i zmiany sprawdzamy najpierw na serwerach testowych, a produkcja przychodzi potem, w oknie uzgodnionym z Państwem.

Gdy serwer ulegnie awarii albo przechodzi na nowy sprzęt lub do maszyny wirtualnej, jego konfigurację odtwarza się z repozytorium. Bazy danych i przesłane pliki nie należą do opisu, pochodzą z kopii zapasowej. Dlatego częścią całości są kopie zapasowe z testem odtworzenia. Repozytorium z reguły znajduje się u Państwa, więc nowy administrator lub inny dostawca sprawdzi w nim, jak skonfigurowano serwery.